کد خبر: 153
تاریخ انتشار: ۰۶ اسفند ۱۳۹۴
تعداد بازدید: [totalcount]

اسفندماه 1394 و رصد سیاره زیبای هرمز

در 18 اسفندماه 1394 سیاره هرمز در کمترین کشیدگی از زمین بوده و بهترین زمان برای مشاهده و عکسبرداری از آن است.

در بامداد سه شنبه 11 اسفند، سیاره­ ی زیبای هرمز در شرایط ویژه ای در حالی قابل رؤیت است که دو ماه اروپا و آیو بین ساعت 02:04 تا 02:50 از جلوی این سیاره عبور خواهند كرد و سایه آن ها را بر روی سیاره می توان دنبال كرد. این پدیده بار دیگر در بامداد سه شنبه 18 اسفند بین ساعت 04:08 تا 05:26 قابل مشاهده است. در همین تاریخ سیاره هرمز در کمترین کشیدگی از زمین بوده و بهترین زمان برای مشاهده و عکسبرداری از آن است، چون نور خورشید را بطور کامل دریافت کرده و به زمین باز می تاباند. 

 بین ساعت 22:26 تا 22:41 چهارشنبه 19 اسفندماه نوبت مشاهده عبور ماه­ های آیو و گانیمد است که با تلسکوپ های مناسب می توان این پدیده زیبا را رصد و از آن تصویربرداری کرد. باز هم این رویداد در نیمه شب 26 اسفندماه از ساعت 00:21 تا 02:35 تکرار خواهد شد و شانس دیگری برای مشاهده آن خواهیم داشت.

توضیح مختصری از سیاره هرمز و ماه های آن:

هرمز یا مشتری بزرگترین سیاره در سامانه خورشیدی است که 1300 سیاره به اندازه زمین را در آن می توان جای داد و چهارمین شیء از نقطه نظر درخشانی در آسمان ماست (پس از خورشید و ماه و ناهید، اگرچه گهگاه بهرام از آن درخشان تر به نظر می رسد). فاصله آن تا خورشید بیش از 5 برابر فاصله زمین تا خورشید است و جرم آن به تنهایی ۲٫۵ برابر جرم تمام سیاره‌های دیگر در سامانه خورشیدی است. هرمز در یک مدار کم و بیش تخم مرغی (بیضی‌گون) به دور خورشید می‌چرخد که این چرخش نزدیک به ۱۲ سال زمینی به درازا می‌کشد، این در حالی است که چرخش هرمز به دور خود تندتر از هر سیاره دیگری در سامانه خورشیدی است و تنها ۹ ساعت و ۵۶ دقیقه نیاز است تا هرمز یک بار به دور خود بچرخد. سطح این سیاره­ ی زیبا از ابرهای ستبر زرد، قرمز، قهوه‌ای و سفید رنگ پوشیده شده ‌است که به موازات استوای سیاره قرار گرفته اند. بارزترین نمود سطح هرمز، لکه­ ی سرخ بزرگ آن می‌باشد که توده گاز چرخانی است که به گردباد شباهت دارد. قطر این لکه سه برابر قطر زمین است و رنگ آن بیشتر از قرمز آجری به قهوه‌ای کمرنگ تغییر می‌کند و گاهی این لکه تماماً ناپدید می‌گردد. هرمز دارای سه حلقه باریک در اطراف استوای خود است. این حلقه‌ها بسیار کم‌نورتر از حلقه های کیوان هستند و به نظر می‌آید بیشتر از ذرات ریز غبار ساخته شده باشند. حلقه اصلی درحدود ۳۰ کیلومتر ضخامت و بیش‌تر از ۶۴۰۰ کیلومتر پهنا دارد.

                                                                                       

هرمز حداقل دارای ۶۷ ماه ‌است که ۱۶ ماه آن قطری بیش از ۱۰ کیلومتر دارند. معروفترین ماه‌های هرمز به ترتیب دوری از این سیاره عبارتند از آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو که ماه­های گالیله­ای نامیده می شوند.

گانیمد با قطری برابر با ۵۲۶۸ کیلومتر بزرگترین ماه در سامانه خورشیدی است که حتی بزرگتر از سیاره تیر است. جنس آن از ترکیب سنگ و یخ می باشد. آیو با قطر 3643 کیلومتر کمی بزرگتر و چگال تر از ماه زمین بوده و دارای آتشفشان‌های فعال بسیاری با فوران های گازی همراه با گوگرد است که رنگ زرد نارنجی سطح آن را حکایت می کند. اروپا با قطر 3122 کیلومتر کوچکترین ماه گالیله‌ای است و در واقع یک گوی سنگی پوشیده از یخ است. کالیستو با قطری برابر با ۴۸۰۶ کیلومتر اندکی کوچکتر از تیر است. تاریک ترین ماه گالیله ای محسوب می شود، اما در عین حال از ماه زمین درخشان تر است، چون سطح آن حاوی یخ بوده و نور خورشید را منعکس می کند.

         

                     اروپا                                                             گانیمد                                                   آیو                                                        کالیستو